De uitgiftes

Uit de reeks De Boeken van Heugenis, Smart en het Sterrenzwaard

Cover: Paperback
Pagina's: 697
Gepubliceerd in 1993
Uitgegeven door
ISBN: 9024512875

Uit dezelfde reeks:

De Drakentroon
De Steen des Afscheids
De Groene Engeltoren: De Belegering
De Groene Engeltoren: Het Ontzet
Brandende Man

De Steen des Afscheids

Verhaal

Simon wist een van de drie machtszwaarden te bemachtigen, Doorn, op de hellingen van de ijsbergen, maar betaalde een prijs: het bloed van de ijsdraak Igarjuk brandde hem en gaf hem een lok sneeuwwitte haren en een litteken op zijn gezicht. Gewond wordt hij door Binabik en Sludig terug de berg afgedragen en geneest hij stilaan van zijn wonden bij het volk van de Qanuc. Helaas, Binabik en Sludig worden beschuldigd van misdaden enmoeten terechtstaan. Gelukkig komt het allemaal goed en vertrekken de drie vrienden samen met enkele Qanucs op weg naar beneden om het zwaard Doorn te overhandigen aan Jozua.
Voor prins Jozua zit het ook niet zo goed mee: hij moet vluchten samen met enkele van zijn hofhouding uit de ruines van Naglimund, het eens zo trotse kasteel is verwoest door de Nukken. Op vraag van de heks Geloe trekken ze naar de Sithi stad STeen des Afscheids om daar te hergroeperen en het verzet tegen zijn broer ELyas te organiseren. Onderweg worden ze achterna gezeten door de Nukken en kunnen ternauwernood ontsnappen. Maar onderweg worden ze ook gegrepen voor de stam van Vorzheva's vader en moet Jozua zich in een tweegevecht vrijvechten.
Miariamele, de dochter van Elyas, reist verder met de priester Cadrach naar het hart van het geloof, maar daar worden de hoogste geestelijken vermoord door Pryrates. Cadrach en Miriamele vluchten verder, achterna gezeten door Hertog Isgrimnur, die had beloofd aan prins Jozua om zijn nicht te beschermen.
Simon raakt gescheiden van zijn vrienden en vriest bijna dood, maar wordt op het nippertje gered door de zuster van de Sithi prins Jiriki, Aditu. Ze neemt hem mee naar Jao e-Tinukai'i, een toevluchtsoord van de Sithi, maar Simon mag er niet meer vertrekken.
Uiteindelijk bereikt het gezelschap van Jozua de Steen des Afscheids, waar ze zich voorbereiden op een belegering van Elyas zijn troepen en wachten op de komst van Simon en het zwaard Doorn.

Stijl

Het genre science fiction en fantasy is het genre voor Tad Williams, en dit voor twee redenen: ten eerste de vrijheid die het genre heeft aan de verhalen en aan de schrijver, ten tweede Tad Williams is een man die geen korte verhalen kan schrijven. Hij schrijft epische fantasy omdat hij veel woorden nodig heeft om zijn verhaal te doen. Voor hem is een genre in principe een contract, aangegaan door de schrijver naar zijn lezer toe. De lezer is vrij vergevingsgezind, hij laat de schrijver veel toe, maar op het einde van de rit (of het verhaal) wil de lezer wel waar hij voor gekozen heeft: hij wil zijn verwachtingen gelezen hebben. Hoe de schrijver daar geraakt, daar geeft de lezer hem genoeg ruimte voor. Het verhaal groeit naarmate het geschreven wordt, er komen nevenplots of afwijkingen bij en daar is ruimte voor nodig. Ruimte die de genres van Science fiction en fantasy voldoende bieden.
De boeken hebben een gelijkaardige opbouw: het verhaal start simple, dan komet ere en chaotische en meest bombastische wending die alle wegen open laat. Gaandeweg het verhaal zullen de karakters keuzes maken die het verhaal terug stroomlijnen in de richting waar het naartoe moet gaan.
Net als bij Tolkien, geeft Tad Willaims de nodige aandacht aan het uitwerken van de wereld en de personages. Folklore en mythologie, talen en eigen cultuur en geschiedenis, reliegie en politiek worden meegenomen om meer realiteit aan het verhaal mee te geven. De karakters zijn niet enkel speerdragers, zelfs de kleinere rollen worden met de nodige zorg uitgewerkt en beschreven. Zo krokgt het verhaal meer diepgang en realiteit.
Humor spelt volgens Tad Williams ook een heel grote rol in de storytelling van de verhalen. Het hoeft niet altijd op het moment zelf dat er iets gebeurt, dat er een humoristische noot het drama wat moet verzachten, het mag ook later maar duidelijk verweven. Dat heeft het verhaal meer samenhang en terug, meer diepgang en realiteit. En som mag die humor wel wat plat zijn, want mensen in het echte leven lachen ook zelfs met platte humor.
Belangrijk in het leven is dat er geen zwart wit tegenstellingen zijn, maar veel grijze gebieden. Zo ook in zijn verhalen: niets is echt maar een kant van het spectrum: goed kan soms zijn slechte kant laten zien, slecht heeft soms meer goede kanten in zich dan gedacht.
De notie van magie gebruikt Tad Williams wel in zijn verhalen, maar in geringe mate. Overmatig gebruik van magie leidt tot ontkenning van het nut van magie.
Een belangrijk concept in de verhalen van Tad Williams zijn familiebanden en de eigen identiteit. De familie geeft een zekere realiteit aan een individu, maar het is ook aan dat individu om zijn eigen persoonlijkheid te vinden en te definieren.
Als rasechte Amerikaan is kolonialisme ook een topic die Tad Williams bezig houdt. De idee van de “originele” mensen die woonden in een land en die migranten verwelkomden, om dan later te zien dat die migranten hen gingen overheersen, is een stigma waar sommige Amerikanen mee worstelen, zoals sommige Duitsers nog steeds worstelen met de stigma van de oorlogen. Tad Williams beschrijft de relaiteit dat het gebeurt, maar kiest tussen de lijnen door de kant van de overheerste aboriginals.
Tad Williams spelt met het idee dat religie dezelfde wortels deelt als mythologie: het geeft een zekere spirituele legitimiteit aan sommige politieke instanties. Een erg volwassen opvatting van godsdienst die het verhaal extra dimensie geeft op vlak van sociale interacties.

Appreciatie

Het verhaal van SImon de koksjongen als antiheld, de epische strijd tegen de Nornen, de eigenaardige visie op bondgenootschap van de Sithi, het sprak tot de verbeelding, de wereld zoog me op zonder een afkooksel te zijn Tolkiens Midden-aarde.
Het verhaal was boeiend, de personages hadden een voor mij toen ongekende diepgang en het plot was ijzersterk, helemaal niets aai doordat er veel nevenplots en plotselinge wendingen waren. Een echte aanrader voor iemand die van epische fantasy houdt.
Maar toch, als jonge lezer toen werd er naar mijn mening een van de grondregels van fantasy geschonden: bedrog! Miriamele bedroog Simon met een omhooggevallen dandy en dat schokte me toen, ik was toen begin de twintig, mateloos. Nu, ongeveer het dubbele van de leeftijd, heeft mijn ziel genoeg littekens en eelt verzameld om zulke wendingen gemakkelijk te verteren. Maar toch, het was voor mij de eerste keer dat een fantasyroman een spoortje realiteit doorliet.